چندروز پیش فیلمی از یک ایستگاه آتش‌نشانی در کرواسی مورد توجه کاربران فضای مجازی قرار گرفت.
کارمندان آن ایستگاه درحالی که منتظر به ثمر رسیدن آخرین پنالتی تیم ملی کشورشان هستند، با شنیدن زنگ ازجا می‌پرند و سریعاً آماده عملیات می‌شوند. جایی در کپشن این تصویر نوشته شده بود: 《معنای واقعی وطن‌پرستی》

اما این《معنای واقعی وطن‌دوستی》است و نه وطن‌پرستی. وطن پرستی حالتی غیرمنطقی‌است که سلب مسئولیت‌پذیری‌های منطقی، حالت‌های احساسی و هیجانی را نسبت به یک مفهوم مطلق به نام وطن، القا می‌کند. این آتش نشان‌ها اگر وطن‌پرست بودند، به‌ احترام مفهوم مقدس وطن می‌نشستند و آن پنالتی را می‌دیدند، شادمانی می‌کردند و بعد آماده ماموریت می‌شدند‌. وطن‌پرستی بر اثر تنبلی برای وطن‌دوست بودن حاصل می‌شود چرا که وطن‌دوستی موجد تلاش و کوشش و مسئولیت پذیری و بعضاً رنج است، اما وطن‌پرستی موجد شادمانی و غرور و بعضاً بهانه برای مسئولیت‌ناپذیری. ‌
شما وقتی وطن‌دوست باشید شیرینی گل آخرین پنالتی تیمتان را از دست می‌دهید و وقتی وطن‌پرست باشید بعد از باخت هم برای شادی به خیابان می‌آیید.

وطن‌پرستی آن است که من از فدراسیون فوتبال – که پوتین و مدودف‌وار دست به دست می‌شود و همه‌مان از تخلفاتش شنیده‌ایم و حتی برنامه‌ای برای بازی‌های تدارکاتی تیم ملی ندارد- صداوسیما و… مطالبه‌ای نداشته باشم اما قبل و بعد از باخت 《#ما_قهرمانیم》 بگذارم. ‌
وطن‌پرستی آن است که من تحت تاثیر عواطف و احساسات تلقین شده به وسیله عادل فردوسی پور در مسابقات پیش‌بینی صداوسیما شرکت کنم. اگر اشتباه نکنم در شب یکی از بازی‌های ایران صحبت از هشت میلیون پیامک بود. خودتان مبلغ درامدزایی شده را حساب کنید.

وطن‌پرستی از آنجا که مبتنی بر منطق نیست می‌تواند مورد سوء استفاده هر جریانی قرار بگیرد. تصور کنید ما به مرحله دوم جام‌ جهانی می‌رفتیم، برنده اول و آخر ماجرا فدراسیون و تلویزیون و مسابقه پیامکی‌اش بود. حالا فدراسیون بهانه‌ای داشت تا اندک صدای معترض را هم ساکت کند و مسابقه پیامکی هم پررونق‌تر می‌شد. وطن‌پرستی با نگاه و افتخار به گذشته، اهمیت را بر آب و خاک می‌گذارد. اما وطن‌دوستی با نگاه به آینده، اهمیت را بر زندگی انسان‌های ساکن در آن آب و خاک می‌گذارد.
وطن‌دوستی معنای واقعی مسئولیت پذیری است.

پی‌نوشت: در مفهوم فلسفی، واژه 《نُمُس》 به معنای قانون غیرقابل تجاوز است. در غرب، قانون، غیر قابل تجاوز شمرده می‌شود. این مفهوم در ادبیات ما به شکل 《ناموس》 فقط درباره زن و وطن به‌کار می‌رود. ‌

ارسال دیدگاه

Spam Protection by WP-SpamFree