بابام گفته بود برای آنکه باباش، یاد کمرباریک که عقل و هوش و مال و منالش را با خودش برد و رفت، نیافتد، هر روز او را باخودم ببرم هواخوری. من هم چند تیله به او دادم تا برود با بچه ها تیله بازی کند. اما عاقبت چنان شد که من و بابابزرگ به جان هم افتادیم. یک دفعه به من گیر می داد که فلان تیله ی زرد سه پر که آن روز دستت دیدم مال من است و از جیب من برداشته ای. هر وقت یک چنین تهمت ناروایی به من می زد معلوم بود خودش همه تیله هایش را باخته است و حالا دنبال بهانه است که مرا تیغ بزند. همیشه هم حرفش را با یک دانه کشیده شروع می کرد. در چنین مواردی من هم فوراً خودم را زمین می انداختم و پاچه شلوار کردی اش را می گرفتم و خلع سلاحش می کردم. تکان می خورد کارش تمام بود. لذا برای آنکه پاچه اش را از دستمان دراورد مجبور بود همانطور بنشیند روی ما و حالا نزن کی بزن. من هم دست می بردم و این بار بند تنبانش را می گرفتم و فریاد می زدم و از ننه ام کمک می خواستم. یک دفعه ننم با هزار داد و فریاد می رسید و با جارویش به جان من می افتد. چنان گره می خوردیم که سر و تهمان معلوم نبود و چند دقیقه ای طول می کشید تا ننه ام ناحیه مناسبی از بدن من را برای اصابت ضربه پیدا کند. این زد و خورد ها ادامه داشت تا آنکه ننه ام برای هر کداممان کیسه ای از باقی مانده پارچه پیژامه بابام دوخت تا هر کدام تیله هامان را داخل آن بریزیم. مال خودتان را سفت بگیرید و همدیگر را دزد نکنید.

همینطور که پیش می رفت، تیله هایم کمتر و کمتر می شد. بابابزرگ می گفت آدم اگر تیله هایش را بشمارد کم می شود. من ساده هم باور می کردم. بابا بزرگ هم تا مدت های مدیدی با این کلک تیله های ما را کش می رفت. اگر آن ها را می شماردم می گفت دلیلش همین است که کم شده. اگر هم نمی شماردم هم کم می شد و نمی فهمیدم که کم شده. بابا و ننه ام که می فهمیدند جریان چیست، برای آنکه آبروی بابابزرگ را حفظ کنند سکوت می کردند. می گفتند مصلحت خانواده حکم می کند چنین باشد. حکایت بیت المال هم حکایت همین تیله های ماست. بشماری کم می شود. نشماری هم کم می شود.

همراه یکی از دوستان یکی از چایخانه های اطراف شهر رفته بودیم تا در هوای آزاد چند دقیقه ای نفسی تازه کنیم. در آن هوای آزاد نفسی که تازه نکردیم هیچ، مجاری تنفسیمان هم در فضای پر از دود قلیان بند آمد. روی تخت کناری ما چند نوجوان تازه کار نشسته بودند که با نگاهی گذرا به سر تاپایشان یقین حاصل می کردی که یا معلم فوق برنامه شان نیامده و یا حتماً از کلاس درس فرار کرده اند. بندگان خدا هنگام دم و بازدمِ دی اکسید کربن چنان ژستی به خود می گرفتند که انگار همین دیروز تولد ۶۰ سالگی را پشت سر گذاشته اند و از جفای روزگار است که چنین درون قلیان فوت می کنند. خروج دود از گلوی این نوجوانان و صدای ناله خواننده ای که از بلند گوی قهوه خانه پخش می شد، چنان انرژی منفی را القا می کرد که آدمی را از هر تحرکی وا می داشت.

همه ما می دانیم و به روی خودمان نمی آوریم، که نسل جوان ما سفره دل برای سیگار و قلیان باز می کند و همه بزرگتر هامان هم دلشان به این خوش است که پسر یا دختر ما حالش از دود سیگار به هم می خورد. بیگانگی بین دو نسل چنان پیش رفته است که بسیاری پدر مادر ها اگر فقط یک ساعت از آنچه در ذهن جوانانشان می گذرد را بفهمند، ادامه زندگی برایشان از فرط غصه غیر قابل تحمل خواهد بود. بخشی از این بیگانگی ناشی از اختلاف بسیار زیادی است که دنیای مجازی بین نسل ما و پدرانمان به وجود آورده است. و بخشی دیگر ناشی از روی آوردن جوان به افکار و یا تفریحات به قول پدرانمان ناسالم که وقتی دسترسی به تفریحات سالم چه در خانواده و چه در فضای کشور انقدر غیرقابل تصور باشد قطعا چنین وضعی غیر قابل انتظار نیست.

مدتی پیش در یکی از کافه های به ظاهر روشنفکری فرزند یکی از هنرمندان بزگوار را دیدم و رفتم نشستم که در محضرشان فیضی ببرم و چه بی اندازه که از حضور انورشان بهرمند نشدم. ایشان به افتخار ما و با تشویق دوستانشان هنرمندی نمودند و با دود سیگار برایمان حلقه درست کردند. حکایت این پدر و پسر هنرمند فریاد نسل دهه شصتی هاست. حکایت اختلاف بین دو نسل است. نسلی که نیمی از وقت خود را در قهوه خانه و با موسیقی های در پیت غمگین می گذراند و مابقی را با دوپس دوپس اسیپکر ماشین بابای خودش یا رفیقش. گاهی اوقات هم پیاده رو،و آنوقت یک قلیان دونفره. و در این میان تنها نیروی انتظامی است که نسبت به ارشاد و راهنمایی این نسل عزم راسخ دارد. نسلی که هویتش را در پروفایل فیس بوکش دنبال می کند و هیچ تصوری از سرنوشتی که انتظارش را می کشد ندارد. نسلی که “دو سیب شلیل” دود می کند و به جای آب توی قلیانش شیر می ریزد. کمابیش در جشن فارغ التحصیلی دوستانم چنین چیزهای عجیب و غریبی را شاهد بوده ام که همسالان من چه کارهایی نمی کنند که پک هایشان به این لوله حامل دی اکسید کربن سنگین تر بشود. آنچه بنده در این مطلب به آن اشاره می کنم حمایت از افسارگسیختگی نسل جوان نیست و همه مان می دانیم آنچه ذکر شد نگاه بسیار خوش بینانه ای است به آن چه بر سر این نسل می گذرد. حکایت، حکایت دردی بزرگ و پنهان است. اگر سوختن جوان در غم بی هویتی مسئولینمان را آگاه نمی کند، این بزرگواران بدانند این دود علاوه بر نسل ما همه فرصت های نیک را با خود خواهد سوزاند. در این میان اگر سمند آرزوهای جوانی سودای تغییر سر دهد چنان لگامی از نا امیدی بر دهان آن می زنیم و آن را می کشیم که بدین زودی ها دیگر شروع به حرکت نکند. همین دوماه پیش جمعی از دوستانمان را دیدم که جمع شده بودند و قصد داشتند به خیال خودشان کار فرهنگی کنند. می گفتند اول راه کمی سخت است ولی نهایتاً ما موفق می شویم. یکی دورز پیش که به دیدنشان رفتم هر کدامشان یک طرف افتاده بودند و فارغ از اختلافات میان هر رییس جمهور و مجلس هر کدام داشتند به افتخار خودشان با دود سیگار حلقه درست می کردند.

چند روز پیش عده ای برادر ریخته اند یکی از مصادیق بارز اخلال در امنیت اجتماعی را از بیخ و بن کنده اند که دستشان درد نکند. چه معنی دارد که یک خواهر محجبه مجری صدا و سیما به تبلیغ لوازم خانگی بپردازد و عکسش را بزنند روی بیلبورد که مردم ببینند؟ این چنین مواردی قطعا به اخلال در نظم و امنیت جامعه منجر می شود. آیا شما از خدا نمی هراسید؟ آیا شما به روز جزا ایمان ندارید؟ اگر کسی تبلیغات این میکسری که دست این خانم است ببیند و هوس شیر موز بکند شما جواب خدا را چه می دهید؟ شیر موز یکی از مصادیق گناه است. شیر گران شده و مردم برای کاهش هزینه ها مجبورند شیر را با موز بخورند. مثل مواقعی که ننه من کتلت درست می کند و توی آن نخود فراوان می ریزد. شیر گران شده است و آدم اگر بخواهد روزی یک لیوان شیر بخورد باید باید برود دزدی، باید رشوه بگیرد. از آنجا که قوانین همگی به درستی اجرا می شوند، دزد و رشوه گیر دستگیر می گردند و به زندان می افتند. فردا پدر روی سر فرزندان این ها نیست، بزهکار می شوند.

در کنار میکسر مذکور توت فرنگی دیده شده است. وا مصیبتا داریم به قهقرا می رویم. آیا شما می دانید توت فرنگی کیلیویی چند است؟ خدایا توبه. آخر چرا مردم را به گناه می اندازید؟ نیک است از همین فردا عده ای از برداران ارزشی و ورزشی به این بیلبوردها حمله کرده و آنقدر با دسته تبر هایشان به این پایه های پولادین عظیم ضربه بزنند تا این عوامل استکبار را سرنگون کنند.

از قدیم گفته اند دشمن ار تو سنگ خاره ای من آهنم. و از آنجا که من آهنم شخصا آنقدر با سر آهنینم به این بیلبوردها ضربه می زنم تا این سنگ خاره ها فرو افتند تا که جای آن ها درخت بکاریم. درخت ها هم بدانند اگر بخواهند در جامعه اشاعه فحشا کنند از همین فردا با سرهایمان ریشه های آن ها را هم می کنیم و جای آنها بیلبورد می گذاریم. آنوقت بیلبوردهایی که تصویر آقایان را نشان می دهد از ریشه می کنیم و بار دیگر جای آن ها درخت می کاریم. آن هایی هم که عکس آقایان را ندارند اسید پاشی می کنیم. ما بقی را هم می دانیم چه کنیم وتصویر برداری کنیم که بنده به شدت از این اقدامات حمایت می کنم.